Las cosas... ¿son como son?

Porque nada es lo que parece ser, todos somos la consecuencia de nuestras historias y todavía mundos inexplorados.

About me

User: sparkling
Don't ask... I have no idea about who I am!

  • Contact me
  • My profile
  • Linkme

  • RSS 2.0
  • ATOM 0.3
  • Powered by Mo'time

Links

 

Counter

visited *loading* times

Friday, 25 April 2008
Sueño...

He soñado que amamantaba a mi hija. Con una nitidez y un realismo que casi la he podido sentir succionando y verla trabajar con fuerza y los ojos cerrados, concentrada. Teniendo en cuenta que las lactancias han sido dos de los momentos gloriosos de mi vida, tengo que decir que ha sido un maravilloso sueño. Como un abrazo mútuo, cálido y tierno. Me ha costado despertar y no consigo quitarme de encima la sensación. Pero me encanta. Lo que se me escapa un poco es si eso es una sutil señal que me manda la naturaleza para recordarme que ahora o nunca... Va a tener que gritar más alto...


posted by: sparkling at April 25, 2008 08:00 | link | comments (4) |


Comments:
#1  25 April 2008 - 10:55
 
Ai mare!, què bé estic al teu braç!...
Sent la teva veu acaronant la meua orella
i la respiració del teu pit.

Ai mare!, ja sé que vols amb aquest vals...
Sent la teua rima que em fa somniar
i tots dos ens deixem portar.

Ai mare!, vam ser un i hem donat un pas; els dos junts però
separats.
Ja saps que he recuperat el meu somriure i que estic aprenent
a respirar.

Ai mare!, tu també has de descansar...
que fa poc que hem començat aquest viatge: ahir no sabíem
que volíem i avui ho estem desxifrant. Trobarem eixa mirada
que parla tant sols mirant.

Ai mare!, tingues tranquilitat...
M'has donat tot el que és teu i en tinc prou, que ànima tinc.
Recuperar el meu somni, perdut a les teues entranyes, és el
meu quefer, però, i tu?

Ai mare!, què tot va desbarrat i no sabem què pot passar. Ja
conec el fragor del viure; del viure i del voler que ens fa
companys de batec...

Ai mare!, estigues assossegada...
Els teus ulls em van dient, i jo, quant més veig, més vull estar
despert.

Ai mare!, si ens parlem, estarem junts perquè un llaç de
paraules pot més que l'eternitat.

Ai mare!, tingues serenitat...
Què has sigut l'escut de la fragilitat i ets l'espasa que segueix
batallant.

Eh cuidadors!; no tinc por. sent aquest cant alat que no
entenem i ens deixa estar...
Ai mare!, ja m'adorm; que descanses i somnies, que nosaltres
som somniadors...

Son, son, vine, vine, vine...
Son, son, vine, vine, vaig...

http://www.rodamonsteatre.com
http://www.myspace.com/trencaclosques

Mo'nonymous
#2  25 April 2008 - 11:17
 
Yo guardo el recuerdo de sueños intensos y tan reales que las sensaciones provocadas duraban horas después. Alguno, hasta lo he retomado, persistente, y he vuelto a soñarlo.

No interpretes los sueños, que come mucho el tarro
Mo'nonymous
#3  25 April 2008 - 12:00
 
Una nana preciosa, Lector... M'ha agradat llegir-la, avui ;)

Blasfuemia: no lo haré. Nunca lo he hecho. No voy a perder ni un minuto buscando en libros qué puede significar... Me quedo con el recuerdo del sueño y no me pregunto por qué... Gracias.
Contact me View user's mediablog sparkling
#4  25 April 2008 - 21:55
 
Uy, uy, uy...

Huye, señorita sparkling, corre lo más rápido que puedas...ya!

No conozco esa sensación, pero debe ser muy plena.

He vuelto de mi isla, y como no, te contaré.

Beso, con la nariz colorada.
Mo'nonymous
Comments:

Creative Commons License
Esta obra está bajo una licencia de Creative Commons. Who links to me?
Number of online users in last 3 minutes Number of online users in last 3 minutes